Jump to content
Στήριξε την ΑΕΚ Read more... ×
ΚΑΡΤΑ ΦΙΛΟΥ ΑΕΚ 2020-21 Read more... ×

Recommended Posts

Μια και αναφέρθηκε από τον Βασίλη στο θέμα για τη blues μπορούμε να ανοίξουμε και ένα για ρεμπέτικα και την μουσική παράδοση των ελλήνων της Ανατολής γενικότερα.

 

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια όταν είχαν πρώτο-αρχίσει να πηγαίνω εκδρομές, ήταν τότε που πρωτάκουστα απαγορευμένα ρεμπέτικα τα οποία εναλλασσόντουσαν με το χεβι μεταλ και το ροκ που παιζόταν στο πούλμαν  αλλά και τα… νέο-λαικά που έβαζε ο οδηγός στο τέλος.  Νομίζω ότι σε αυτό το topic θα συμμετάσχουν πάρα πολλοί λογικά. Άλλωστε ως οπαδοί της Αθλητικης Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως έχουμε και έναν λόγο παραπάνω, να μας ενδιαφέρει :)

 

Και μια και μιλάμε για Κωνσταντινούπολη , Η κωνσταντινουπολίτισα στην καταγωγή Ρόζα Εσκενάζυ φυσικά δεν χρειάζεται συστάσεις.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

ZONZON001.jpg

 

τιτλος του τοπικ εμπνευσμενος απο το γαλλο σκιτσογραφο-συγγραφεα και λατρη του ρεμπετικου david prudhomme,

 

το τοπικ ειναι οτι ακριβως δηλωνει.

ωδη και ψαξιμο του γενικοτερου ειδους που στα μεσα του 20 ου αιωνα κατηγοριοποιηθηκε με το ονομα "ρεμπετικο"

 

ενα υφος μουσικης που ξεκινα απο τα χρονια του οθωνα ,

 

οπου σε αντιθεση των νεων μουσικων ηθων,

πρωτοακουγονται τα "μουρμουρικα" στο κεντρο της αθηνας,

 

τα τραγουδια των αποφυλακισμενων του πειραια

αλλα και απο την αλλη

οι

αμανεδες των τουρκοκρητικων κατω στο νησι( που θα εξελιχθουν σε ενα υπεροχο ειδους ρεμπετοκρητικου δρομου,τα ταμπαχανιωτικα-θα το δουμε αργοτερα αλλα το "οσο βαρουν τα σιδερα" ειναι μια τετοια διασκευη.)

 

ολα αυτα ερχονται και συνενωνονται,

μετα την μικρασιατικη καταστροφη απο

τη μουσικη που φερνουν μαζι τους οι προσφυγες.

 

διαφορετικες αφετηριες.

στο ενα το τριχορδο μπουζουκι με κιθαρα να κρατα τα μπασα,

στο αλλο βιολι και σαντουρι

και στο τριτο λαουτο μεχρι και κτυπημα κροταλων σε πιατα και ποτηρια..

 

ας βαλω για αρχη λοιπον δυο στοιχεια.

 

ενα αποσπασμα απο  αρθρο του ηλια πετροπουλου στο περιοδικο "ιχνευτης"

περι ρεμπετων, οπλων και λοιπων ομορφιων

που θα αρεσουν στον αλατι και στους λατρεις του τοπικ "ομιλειτε ελληνικα"

 

και το πρωτο τραγουδι (κακη ποιοτητα απο γιουτιουμπ) που φερει στην ετικετα του δισκου τη λεξη "ρεμπετικο"

 

τιτλος "απονια" εταιρια "orfeon records",χρονια 1912 και ηχογραφιση απο ενα μπουλουκι επιθεωρησιακο της σμυρνης..

 

" Όπλα. Ο ρεμπέτης, ενώ ήτο ντυμένος ευρωπαϊκά, διατηρούσε το ζωνάρι με τα όπλα και τα διάφορα αντρικά μικροαντικείμενα: το μαντίλι, το τσακμάκι, την καπνοσακούλα, το κομπολόι.

Στο ζωνάρι έχωνε, συνήθως, και τα όπλα του.  

Ο ατομικός οπλισμός άρχιζε από τις κάμες και τέλειωνε στις διμούτσουνες πιστόλες και, αργότερα, στα ρεβόλβερ.

Οι καπανταήδες της Ισταμπούλ απέφευγαν τις πιστόλες, λόγω αυστηρών διαταγών του σουλτάνου, που φοβότανε τυχόν δολοφονία του. Άλλωστε, οι πιστόλες κάνουν θόρυβο.

Οι ρεμπέτες προτιμούσαν τις σιωπηλές δίκοπες και τα στιλέτα. Όταν ήθελαν να γελοιοποιήσουν τον αντίπαλο τον κυνηγούσαν και του έδιναν λίγες μαχαιριές, πίσω στους γλουτούς.

Όταν, όμως, ήθελαν να σκοτώσουν στ' αληθινά, κάρφωναν την δίκοπη στην κοιλιά του εχθρού και την στριφογύριζαν. Και, μάλιστα, μετά τραβάγανε το ματωμένο μαχαίρι και το έγλειφαν.

Ή, άλλοτε, έσκυβαν και δάγκωναν το αφτί του πτώματος, ή ρουφάγανε το ένα μάτι του. Όλ' αυτά τα απαίσια είναι αποτυπωμένα μες στις παροιμίες και στις λαϊκές εκφράσεις. ? άντως, οι ρεμπέτες χρησιμοποιούσαν τα μαχαίρια με θεαματικούς τρόπους.

Στην φυλακή ο τσιρίμπασης, που ήθελε να επιβεβαιώσει την εξουσία του, εξανάγκαζε τους φυλακισμένους να περάσουν κάτω από το μαχαίρι του που το κράταγε υψωμένο. Ο σκληρός μάγκας έτρωγε, μεταχειριζόμενος την κάμα σαν πηρούνι. Οι ρεμπέτες σιχαινόντουσαν τα κουτάλια και τις σούπες (στην Ελλάδα ο καλοφαγάς λέγεται γερό πηρούνι).

Ο ρεμπέτης, που ήθελε να τρομοκρατήσει την ταβέρνα, κάρφωνε στο τραπέζι το μαχαίρι του. Οι ρεμπέτες την αρχαϊκή πιστόλα την αποκαλούσαν χαμομήλω και το πιστόλι κούφιο.

Το άλλο όπλο τους (το όπλο που δεν σκοτώνει) είναι η μαγκούρα. Η μαγκούρα μοιάζει με μπαστούνι, αλλά είναι αφάνταστα πιο επικίνδυνη.

Φτιαγμένη από χοντρό αγκαθωτό κλαδί παλιουριάς (ή μαυραγκαθιάς) ήτανε σκληρότερη κι από ατσάλι. Την μαγκούρα την κρεμάγανε, επιδεικτικώς, στο αριστερό μπράτσο.

Το πέρασμα της μαγκούρας στο δεξί χέρι ήταν, ήδη, μια απειλή. Θα πρέπει να τονίσω ότι, οι μαγκουροφόροι ήσανε τραμπούκοι και μπράβοι διαφόρων πολιτικάντηδων της Δεξιάς. Οι καβγάδες γινόντουσαν κυρίως τη νύχτα, σε απόμερα σκοτεινά δρομάκια. Δεν έλειπαν, όμως, κι οι σκοτωμοί μέρα-μεσημέρι στο κέντρο της πόλης.

Ένας αξιοπρεπής καβγάς άρχιζε πάντα με χορταστικές βρισιές, σε γνήσιο ομηρικό στύλ. Μια δολοφονία δίχως προειδοποίηση εθεωρείτο μπαμπεσιά. Ο καβγάς είχε μια δικιά του τεχνική. Οι αντίπαλοι τύλιγαν στο αριστερό μπράτσο το σακάκι κι έτσι αποκτούσαν ένα είδος ασπίδας, όπως περίπου κι οι μεσαιωνικοί ξιφομάχοι.

Αυτή την ασπίδα-μαξιλάρι την έλεγαν καβάτζα. Στη σημερινή αργκό η λέξη καβάτζα σημαίνει: κρυψώνας, παρακαταθήκη. Κανείς τρίτος δεν είχε το δικαίωμα να χωρίσει δυο εξαγριωμένους μάγκες που είχαν τραβήξει μαχαίρια.

Γιαυτό, στη φυλακή χτυπάγανε με μαχαιριές το κάθε ανόητο που (αγνοώντας τον άγραφο κώδικα) έμπαινε ανάμεσα στους δυο εχθρούς.

Τα μαχαίρια των φυλακισμένων ήσανε αυτοσχέδια, φτιαγμένα άλλοτε από μια μεταλλική λάμα (βγαλμένη, βέβαια, από κάποιο κρεβάτι) κι άλλοτε από μιαν ουρά τηγανιού.

Έξω από τη φυλακή οι ρεμπέτες διέθεταν δίκοπες διακοσμημένες με χαραγμένα στιχάκια και με λαβή φτιαγμένη από μαύρο κέρατο, από ελεφαντόδοντο, από γιούσουρι, από μαλλιαρό λαγοπόδαρο (που έφερνε γούρι). ".

 

(Από το Κείμενο "Ρεμπετολογία -24 παράγραφοι μονότονης φλυαρίας" του Ηλία ? ετρόπουλου, περιοδικό "Ιχνευτής").

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

μιξαρει το κειμενο ρεμπετες με κουτσαβακηδες.

Γενικα ολιγον αχταρμας.

Ουσιαστικα το ρεμπετης (ρεμβαζω-ρεμβαζων-ρεμβετης), ο περιπλανωμενος, Την λεξη την δανειστηκαν και οι τουρκοι με το Ρεμπετ = ατακτος.

Τα κουτσαβακια ηταν ενα βημα παραπερα, μιλαμε πλεον για μαφια και οχι απλα για περιθωριο. Και πολλα απο αυτα ηταν τραμπουκοι.

ΟΙ τραμπουκοι δεν ηταν αποκλειστικοτητα της Δεξιας, υπηρχαν γενικα τραμπουκοι. ? ληρωμενοι δλδ για καυγα με πουρα "τραμπουκο" (ειδος πουρου) που ηταν πολυτελειας (εισαγωγη απο Αβανα, δεν υπηρχαν τοτε και αλλες χωρες να παρογουν πουρα). Αυτο γινοταν απο αρχες 1800ς.

 

Συνιστω οχι το αποπανω αλλα το βιβλιο για τον Μπαιρακταρη και πως καθαρισε ολον αυτον τον οχετο απο την Αθηνα.

 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82

καλα ναι  μωρε..το κειμενο το βαλα περισσοτερο για γλωσσικο υφος και για οπλα.

και ισα ισα που η ταυτιση του ρεμπετη με το κουτσαβακι εφερε και μεγαλο διωγμο σε πολλους καλλιτεχνες.

εφερε παντως και ανορθολογικα σχηματα..

με τον κουμπαρο του τσιτσανη ας πουμε και αρχιασφαλιτη τη μια μερα να τους καταδιωκει

οπως ηταν οι επισημες εντολες και την αλλη να μασκαρευεται και να κατεβαινει στους τεκεδες της θεσσαλονικης για να τους ακουσει.

Share this post


Link to post
Share on other sites

σημαντικο επισης οτι πηγη εμνευσης για ρεμπετικο στιχο

αποτελουσε η "ειδησιογραφεια " της εποχης.

 

πολλοι στιχουργοι ας το πουμε

ηταν οι αγγελιοφοροι νεων και κουτσομπολιων εκεινης της εποχης.

 

ειχε κανει και η εσηεα μια πολυ ωραια εκδηλωση πριν καποια χρονια

με συλλογη τετοιων τραγουδιων.

 

πρωτοπορος σε αυτο το ειδος ο μονταναρης

και πιο γνωστο ισως αυτου του ειδους το ακολουθο.

 

 

πρεπει να σταματησω να ποσταρω και να φυγω απο το γραφειο γιατι θα γραψουν αντιστοιχο ασμα και για μενα..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Επειδή καλά είναι τα τραγούδια αλλά όλα κάπου έχουν μια θεωρητική στήριξη που άλλους κουράζει αλλά άλλους τους δινει γνώση, οι κλιμακες που παίζουν τα όργανα στη λαϊκή μας μουσική και ξεκίνησαν απο τα "μακάμια" είναι οι παρακάτω :

Δρόμοι Ματζόρε: Χιτζάζ – Χιτζασκάρ – ? ειραιώτικος – Χουζάμ – Σεγκιάχ – Ράστ

 

Δρόμοι Μινόρε: Νιαβέντ – Κιουρντί – Σαμπάχ – Ουσάκ

 

Για τα μακάμια και τη σύνδεσή τους με τις κλίμακες, θα επανέλθω σε άλλο ποστ γιατί θέλει πιο οργανωμένη παρουσίαση.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Γιάννης ? απαϊωάννου.

? ροσπερνάω άλλους σημαντικούς ρεμπέτες για το λόγο ότι ο ? απαϊωάννου υπήρξε ο πρώτος που έβαλε διφωνίες στα τραγουδια του.

Γράφοντας πότε τη μουσική και πότε τους στίχους είχε μεγαλες συνεργασίες με πολλούς αλλά τις μεγαλύτερες με το Β. Τσιτσάνη.

Το ύφος του είχε ενα συνδυασμό ρεμπέτικου δρόμου, καντάδας και μπάλου.

Γνωστά τραγούδια του "? έντε Έλληνες στον Άδη""Βαδίζω και παραμιλώ""? ριν το χαραμα" και πολλά άλλα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

με τον κουμπαρο του τσιτσανη ας πουμε και αρχιασφαλιτη τη μια μερα να τους καταδιωκει

οπως ηταν οι επισημες εντολες και την αλλη να μασκαρευεται και να κατεβαινει στους τεκεδες της θεσσαλονικης για να τους ακουσει.

 

Ψάξτο λίγο καλύτερα Ντάτσμαν ...

Ο Μουσχουντής, δεν "μασκαρεύτηκε" ποτέ για να πάει στα μαγαζιά που παίζανε ρεμπέτικα.

Είχε πολύ καλή συλλογή από 78άρηδες γραμμοφώνου και παίζανε φόρα παρτίδα στο σπίτι του αλλά ΚΑΙ στο γραφείο του.

Η "καταδίωξη" που αναφέρεις ήταν "παντελώς τελείως" "για τα μάτια του κόσμου" και υπερασπίστηκε ουκ ολίγες φορές καταδιωκόμενους "λειτουργούς" του είδους.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ως προς την ... "Ρεμπετολογία" γενικότερα, καλό θα είναι να διαχωρίσουμε την "μουσικολογική" πλευρά του θέματος από την "κοινωνιολογική".

Σε ότι αφορά την μουσική, -κατ' εμέ τουλάχιστον- ο όρος "Ρεμπέτικο" αντιστοιχεί στο καθεαυτού αστικό λαϊκό της δεκαετίας του '30 το επονομαζόμενο και "? ειραιώτικο". Τώρα, αν κάποια "μουρμούρικα" δίστιχα των φυλακισμένων από τις αρχές του αιώνα ακόμη, σε στιγμές έλλειψης έμπνευσης έγιναν "ρεμπέτικα" από πασίγνωστους και άκρως ταλαντούχους δημιουργούς είναι άλλο θέμα.

Όπως επίσης είναι άλλο θέμα και οι Μικρασιάτικες επιρροές μετά το '22. Είναι πασίγνωστο ότι οι ίδιοι οι εκπρόσωποι και εκφραστές του "Ρεμπέτικου" λοιδώρησαν τα Σμυρνέϊκα, ? ολίτικα και τον ήχο τους αποκαλώντας τα συλλήβδην "σαντουρόβιολα". Απλά ο ερχομός από "απέναντι" σπουδαγμένων μουσικών (? εριστέρης, Τούντας) που ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις στις -τότε δύο- εταιρίες δίσκων ανάγκασε τους "εδώ" να συνθηκολογήσουν για να ανοίξουν οι πόρτες της γραμμοφώνησης.

Στο κοινωνιολογικό μέρος της υπόθεσης, είναι -πιστεύω- λανθασμένο να συγχέονται οι "Ρεμπέτες" με κουτσαβάκηδες, νταήδες, χασισοπότες κλπ. Το "συνάφι" είχε απ' όλα τα "καλά". Από τον "? ατσά" που κατά γενική ομολογία ήταν η αγαθότερη ψυχή που έχει περάσει από τον χώρο της μουσικής μέχρι τον Γενίτσαρη που "είχε" δικές του πουτάνες στα Μανιάτικα και σε "έτρωγε" για χάρη γούστου ή επειδή πχ έβηξες δυνατά. Από τον "Ρόκο" που παρά το μέγεθος ήτανε "κότα λυράτη" στους τσαμπουκάδες μέχρι τον "Τρελλάκια" που στα 70 του λίγο πριν πεθάνει, αρνήθηκε να πάρει νάρκωση για χειρουργείο "για να δω ποιός θα με κόψει και να τονε συγυρίσω αργότερα". Όσο για τεκέδες και χασισοποτεία, στις δεκαετίες του '20 και του '30 (μέχρι τον Μεταξά) πιο πολλοί ήτανε οι οικογενειάρχες που σχολώντας από τη δουλειά περνούσανε και για μια τσίκα "να πάνε κάτω τα φαρμάκια" παρά οι "ρεμπέτες".

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ψάξτο λίγο καλύτερα Ντάτσμαν ...

Ο Μουσχουντής, δεν "μασκαρεύτηκε" ποτέ για να πάει στα μαγαζιά που παίζανε ρεμπέτικα.

Είχε πολύ καλή συλλογή από 78άρηδες γραμμοφώνου και παίζανε φόρα παρτίδα στο σπίτι του αλλά ΚΑΙ στο γραφείο του.

 

ειχα ακουσει απο μαρτυριες -οσο τα ψαχνα αυτα θεσσαλονικη- οτι και ομως πηγαινε.

 

βεβαια ολα αυτα παζει να ανηκουν και στη σφαιρα των αστικων μυθων..

 

οπως  αστικος μυθος παιζει να ναι και το αλλο το περιστατικο που εχω ακουσει πως

καποια πρωινα που περνουσε απο το γραφειο του για καφε ο τρικαλινος

και τυχαινε οι αστυφυλακαιοι (βλ. ομιλειτε ελληνικα) να φερνουν σηκωτο κανα συλληφθεντα για μικροαδικηματα,

ο μουσχουντης τους ρωτουσε "τον γνωριζετε τον κυριο ?"

αν ο αλλος απαντουσε "ναι ειναι ο τσιτσανης" του εριχνε δυο φαπες και τον εδιωχνε ,

αν ελεγε "οχι" τον εστελνε κατω στη μπουντρουμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

ειχα ακουσει απο μαρτυριες -οσο τα ψαχνα αυτα θεσσαλονικη- οτι και ομως πηγαινε.

 

βεβαια ολα αυτα παζει να ανηκουν και στη σφαιρα των αστικων μυθων..

 

Κοίτα ... Το γεγονός είναι ότι πήγαινε, ΟΧΙ βέβαια ένστολος, αλλά με κουστουμάκι και γρΕβάντα ("ομιλάτε ελληνικά σέξιον"). Τώρα άν κάποιοι αυτό το θεωρούν "μασκάρεμα", πάσο.

 

 

.. εχω ακουσει πως

καποια πρωινα που περνουσε απο το γραφειο του για καφε ο τρικαλινος

και τυχαινε οι αστυφυλακαιοι (βλ. ομιλειτε ελληνικα) να φερνουν σηκωτο κανα συλληφθεντα για μικροαδικηματα,

ο μουσχουντης τους ρωτουσε "τον γνωριζετε τον κυριο ?"

αν ο αλλος απαντουσε "ναι ειναι ο τσιτσανης" του εριχνε δυο φαπες και τον εδιωχνε ,

αν ελεγε "οχι" τον εστελνε κατω στη μπουντρουμα.

 

Αυτό το έχω ακούσει κι εγώ. Επιβεβαιώνω.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Κοίτα ... Το γεγονός είναι ότι πήγαινε, ΟΧΙ βέβαια ένστολος, αλλά με κουστουμάκι και γρΕβάντα ("ομιλάτε ελληνικά σέξιον"). Τώρα άν κάποιοι αυτό το θεωρούν "μασκάρεμα", πάσο.

 

 

μα οι αξιωματικοι τοτε φορουσαν στολη και εκτος γραφειου.

απλα ο συγκεκριμενος επειδη ηταν παλια φουρνια ασφαλιτη

οταν κυκλοφορουσε ηταν ντυμενος (αλλα και συμπεριφεροταν )σαν κουτσαβας ..του χε μεινει απο παλια σαν ενα ειδος "καλυψης-αποκρυψης"

Share this post


Link to post
Share on other sites

ε αφου πιασαμε μαρκο,

να βαλουμε και εναν γιουρουκικο

 

 

εντιτ. τωρα ειδα οτι το εχει βαλει πιο πριν ο ραγιος..δεν πειραζει το ξανακουμε μεχρι να γινει κουδουνι το κεφαλι μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μια και ειναι οι μερες του τελικου θυμαμαι σε ενα παιχνιδι με γαυρο στο καραισκακη το χαν παιξει τα μεγαφωνα οταν βγηκε η ΑΕΚ, και καλά να μας "πικαρουν" οι βλάκες :)

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×