Κάψαμε σχεδόν 15 χρόνια για να έρθει "το ποθούμενο", η επιστροφή στη Νέα Φιλαδέλφεια δηλαδή. Και ήρθε. Και τώρα;

Τώρα η κατάσταση οδηγείται στον διάολο με μαθηματική ακρίβεια. Και αυτό γιατί κάναμε ένα τραγικό λάθος. Αντιληφθήκαμε την επιστροφή στη Νέα Φιλαδέλφεια ως τον τελικό προορισμό μας. Τραγικό λάθος και πολύ φοβάμαι πως είναι πάρα πολύ αργά για να ανακόψουμε τις ολέθριες συνέπειες ενός τετοιου αποπροσανατολισμού.

Αποπροσανατολισμός είναι το να μετατρέπεται μια ποδοσφαιρική ομάδα σε κάτι που ομοιάζει περισσότερο με πολιτιστικό σύλλογο. Μια ποδοσφαιρική ομάδα θα επιθυμούσε την επιστροφή στην παραδοσιακή της έδρα, ώστε μέσω αυτής να εκμεταλλευτεί όλα όσα θα είχαν να της προσφέρουν τα λεγόμενα "πάτρια εδάφη". Να γίνει δηλαδή καλύτερη. Περισσότερο ανταγωνιστική. Μεγαλύτερη.

Μεγαλύτερη απογοήτευση από τη συνειδητοποίηση του πως αντιληφθήκαμε την ανέγερση της Α. Σοφιάς, για εμένα δεν υφίσταται. Το γήπεδο ως ζήτημα μας πάει πίσω στον σεισμό του 99, οπότε και το Ν. Γκούμας παρέδωσε πνεύμα, στα παγωμένα χρόνια του ΟΑΚΑ και στο 2013.

Το 2013, ουσιαστικά η ΑΕΚ επέλεξε να υποβιβαστεί και να πτωχεύσει προκειμένου να δρομολογηθεί η επιστροφή στη ΝΦ. Ουσιαστικά ο Μελισσανίδης το επέλεξε, αλλά η ΑΕΚ ακολούθησε κάτι περισσότερο από πρόθυμα.

Πρόθυμα και με την επιστροφή στην Α Εθνική και βαθμιαία, η ΑΕΚ στην πραγματικότητα απέταξε οτιδήποτε είχε να κάνει με το αγωνιστικό, ρίχνοντας όλη την ουσία και όλο το νόημα του οργανισμού της επάνω στον σκοπό της ανέγερσης ενός νέου γηπέδου και ο σκοπός αυτός κατέστη απόλυτος.

Απόλυτη αγωνιστική παρακμή για πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Αναρίθμητες σεζόν κάηκαν πριν καν αρχίσουν, βαριές ήττες και δυστυχώς πολλές σε αριθμό. Τόσες πολλές που άλλαξαν το στάτους της ΑΕΚ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Το Ολυμπιακός-ΑΕΚ ήταν ντέρμπι. Πλέον δεν είναι. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει ντέρμπι στο οποίο οι οπαδοί της μιας ομάδας πανηγυρίζουν επειδή έφαγαν μόνο 2 και πριν τον αγώνα οι εκτιμήσεις για νίκη στέκουν μόνο ως τρολιά. Κάποιες γραφικές περιπτώσεις ΑΕΚτζηδων επιμένουν ότι δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα και ότι όλα στον πλανήτη μας βαίνουν καλώς. Η βλακεία βέβαια είναι ανίκητη, οπότε ας μη δώσουμε και αυτή τη μάχη.

Η λέξη μάχη έχει εξαφανιστεί παντελώς απ' τα λεξικά μας. Δεν τις θέλουμε πια τις μάχες, δεν τις αντέχουμε, δεν τις σηκώνουμε. Γιατί η κατάσταση πλέον παραπέμπει σε πολιτιστικό σύλλογο και όχι σε ποδοσφαιρική ομάδα. Απ' τη δεύτερη αναμένεις να επιζητά τις μάχες. Από έναν πολιτιστικό συλλογο, γιατί; Μέχρι ένα χρονικό σημείο, ο οργανισμός μας εκτιμούσε τους μαχητές. Τους αρχιδατους. Τους άντρες που σήκωναν την ΑΕΚ στις πλάτες τους και συγκινούσαν με το πάθος τους. Τώρα ο οργανισμός νιώθει καλύτερα με τους Μάνταλους. Με τους ανίκανους, τους θηλυπρεπείς, τα καλά παιδιά, τα αδικημένα απ' τη ζωή. Είναι κι αυτοί οι δύο χιαστοί, ας μην το ξεχνάμε.

Όπως ξεχάσαμε ότι είμαστε ποδοσφαιρική ομάδα. Σηκώθηκε το γήπεδο, ήρθε κι ένα νταμπλ εν πολλοίς στην τύχη και αυτό ήταν. Τελείωσαν οι ζωές μας, φτάσαμε πλέον στο σημείο να θεωρούμε ότι η ΑΕΚ δεν έχει πια κάτι άλλο να περιμένει σ' αυτή τη ζωή. Κατέκτησε το απόλυτο και μετά από αυτό, τίποτε απολύτως δεν έχει νόημα. Αν όμως παραμεναμε ποδοσφαιρική ομάδα, θα ήμασταν ακόμα πιο πεινασμένοι. Για όσα χρόνια στερηθηκαμε το σπίτι μας, για όσα "Φιλαδελφειώτικα γαμησια" γλίτωσαν οι αντίπαλοι μας τα 20 χρόνια που λείπαμε. Δεν θα χορταιναμε νίκες. Το πάθος θα ήταν κάθε χρόνο και περισσότερο.

Περισσότερο μπερδεμένη κατάσταση απ' τη σημερινή, η ΑΕΚ δεν έχει βιώσει ποτέ στην ιστορία της. Γιατί ακόμα και στα μαύρα χρόνια της περασμένης δεκαετίας, το γήπεδο έστεκε εκεί ως ελπίδα. Δυστυχώς κάπου στην πορεία, το γήπεδο μετατράπηκε από ελπίδα σε σκοπό. Κι όταν αυτός ο σκοπός επήλθε, τελείωσε η ζωή μας.

Τα παραπάνω επικυρώνει και το ηχητικό έκτρωμα που παίζει στα ηχεία του γηπέδου μας με τίτλο "Νέα Φιλαδέλφεια". Έρχονται πάρα πολύ δύσκολα χρόνια και αυτή τη φορά δεν έχουμε σε τίποτα να ελπίσουμε. Καμία Άνοιξη δεν βρήκαμε στη Φιλαδέλφεια, όπως λένε οι στίχοι. Αυτό που βρήκαμε στη Φιλαδέλφεια ήταν η πραγματικότητα να μας περιμένει εντελώς γυμνή μπροστά στα μάτια μας. Κι όταν 15 χρόνια η ομάδα είναι τελείως παρατημένη, παραείναι άσχημη κι αυτή η πουτάνα η πραγματικότητα. Άλλη ΑΕΚ έφυγε κι άλλη ΑΕΚ γύρισε στη Φιλαδέλφεια.

Αλήθεια, άξιζε τον κόπο, τις στερήσεις, τα ξεφτιλικια;