Όταν η ΑΕΚ γίνεται προϊόν καταναλωτικής υπερβολής...

Τα τελευταία χρόνια, η παρουσία μας ως οπαδοί της ΑΕΚ μοιάζει όλο και περισσότερο με έναν εκστατικό χορό καταναλωτισμού. Ενώ αγαπούμε την ομάδα και βρίσκουμε νόημα στη στήριξή της οι περισσότεροι, ένας βαθύς προβληματισμός υπάρχει: Πώς φτάσαμε από το πάθος στην υπερκατανάλωση και τι κόστος έχει αυτό για την ίδια την "μαγεία" που τόσο αναζητούμε; Γουστάρουμε μοναχά να είμαστε κοντά της; Ή κρύβονται και άλλα πίσω από αυτή την αγάπη;

Ακρίβεια και παραλογισμός

Δέχομαι το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο είναι πλέον βιομηχανία. Οι αθλητές είναι εργαζόμενοι, οι αγώνες είναι η υπηρεσία και η αγωνιστικότητα είναι το προϊόν. Αυτό, όμως, δεν εξηγεί πλήρως την εκθετική αύξηση της ακρίβειας και τον παραλογισμό που τη συνοδεύει.

· Εισιτήρια: Η διαφορά στην τιμή μεταξύ αγώνων (από 15€ έως 30€+ τα φθηνότερα), συχνά χωρίς εμφανή κριτήριο, δημιουργεί μια αίσθηση αυθαιρεσίας. Το γεγονός ότι οι τιμές πλησιάζουν ή και ξεπερνούν αυτές των πιο πλούσιων πρωταθλημάτων του εξωτερικού (λχ Ισπανία), μοιάζει με απόρροια μιας "παγκοσμιοποιημένης" τιμολογιακής πολιτικής που αγνοεί το τοπικό οικονομικό πλαίσιο. Ακόμα πιο πολύ στα εισιτήρια διαρκείας των τελευταίων τριών χρόνων που έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ ακρίβειας στο πρωτάθλημα, όντας η ΑΕΚ η πρώτη ομάδα που εκτόξευσε τις τιμές. Το νέο γήπεδο ήταν το ορόσημο σε αυτή την αδικαιολόγητη οικονομική εκμετάλλευση των ΑΕΚτζήδων και παρατάθηκε τα επόμενα τρία χρόνια. Το νταμπλ θόλωσε ακόμα περισσότερο την οπτική και την κριτική σκέψη των οπαδών – πελατών όπου έσπευδαν να πιάσουν θέση μόλις ανακοινωνόταν η διάθεσή τους.

· Merch: Οι τιμές των φανελών και των αξεσουάρ έχουν φτάσει σε σημείο να απευθύνονται σε ένα κοινό που ξεφεύγει από την τσέπη του μέσου οπαδού. Αναρωτιέσαι: "Σε ποιον κόσμο αναφέρονται αυτές οι τιμές;"

-Τρόφιμα / ποτά εντός γηπέδου: Εκεί οι συμφωνίες με εταιρίες που πρωτοεμφανίζονται μαζί με το γήπεδο, δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία για παράλογα κέρδη από πωλήσεις σε τρελές τιμές ακόμα και μη αλκοολούχων προϊόντων.

Ο μηχανισμός της υπερκατανάλωσης

Το πιο τρομακτικό δεν είναι η ακρίβεια από μόνη της, αλλά το γεγονός ότι ο κόσμος ανταποκρίνεται με πυρετώδη ευλάβεια. Τα εισιτήρια εξαντλούνται σε λίγα λεπτά, οι ουρές στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες είναι ατελείωτες. Πώς γίνεται αυτό;

Τρεις παράγοντες παίζουν κρίσιμο ρόλο:

1. Η Ψυχολογία του FOMO (Fear Of Missing Out): Η αίσθηση ότι "αν δεν κάνεις κάτι ΤΩΡΑ, έχασες την ευκαιρία" είναι εξαιρετικά ισχυρή. Το "queue" γίνεται σύμβολο status: αν μπήκες και πήρες, είσαι "μέσα". Αν όχι, μένεις εκτός. Δεν είναι πλέον για να δεις απλά έναν αγώνα. Είναι για να είσαι μέρος του γεγονότος. Καθοριστικός ή ασήμαντος αγωνιστικά. Ισχύει στα περισσότερα θεάματα όπου τα τελευταία χρόνια φαίνεται ακόμα περισσότερο λόγω της αναπτυγμένης τεχνολογίας.

2. Η κρίση της μέσης ηλικίας και η νοσταλγία: Για πολλούς από εμάς, η ΑΕΚ είναι ένας από τους λίγους συνδετικούς κρίκους με τη νεανική μας ηλικία, με παρέες που χάθηκαν, με ένα πιο "ελεύθερο" χρόνο. Η υπερσυμμετοχή σε αυτό το καταναλωτικό όργιο είναι ένας τρόπος να πιαστούμε από αυτή τη νοσταλγία, να νιώσουμε ότι εξακολουθούμε να έχουμε τον έλεγχο σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος. Και ας μην λείψαμε από κοντά της. προφανώς για τους πιο μικρούς είναι η πρώτη αγνή και αυθεντική επαφη με όλα αυτά κοντά στην ΑΕΚ.

3. Η υπερπροσφορά ως ψευδαίσθηση πλούτου: Έχουμε πρόσβαση σε περισσότερους αγώνες, περισσότερα γεγονότα (happenings με αερόστατα και εγκαίνια) και περισσότερα προϊόντα από ποτέ. Αυτό δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας πλούσιας εμπειρίας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να οδηγεί σε υπερφόρτωση και επιφανειακή αφοσίωση στην ίδια την ΑΕΚ. Χάνεται η ανάσα, ο χρόνος να αφομοιώσεις την εμπειρία. Πόσοι άραγε να θυμούνται ένα γκολ από ένα παιχνίδι με μικρό αντίπαλο λίγο καιρό μετά; Πόσοι όμως έχουν κάνει στόρυ με φωτογραφίες από κάποιον αγώνα;

Χάνοντας τη μαγεία στη σκηνή του καταναλωτικού χορού

Το τελικό αντίτιμο, λοιπόν, μπορεί να μην είναι μόνο οικονομικό. Είναι η αίσθηση ότι κάτι από την αυθεντική μαγεία χαλάει. Χάνεται. Όταν η εμπειρία της ΑΕΚ γίνεται ένα hashtag στο social media, ένα άλλο ακριβό αντικείμενο στη συλλογή ή ένας αγώνας που "πρέπει" να δεις ώστε να μην χάσεις κάτι, τότε χάνεται η ουσία της συντροφιάς, του αυθόρμητου πάθους και της βαθιάς, ήρεμης ικανοποίησης. Δηλαδή όλα όσα υπήρχαν και πότιζαν τον κόσμο στο παρελθόν γεμίζοντας με αυτή την αίσθηση ικανοποίησης όσους βρέθηκαν κοντά της.

Βρισκόμαστε σε ένα παράδοξο: Παίρνουμε μέρος σε ένα καταναλωτικό όργιο για να νιώσουμε πιο κοντά σε ένα πάθος που από τη φύση του θα έπρεπε να είναι απλό και γνήσιο. Όπως ξεκίνησε άλλωστε. Η πρόκληση δεν είναι να σταματήσουμε να υποστηρίζουμε αλλά να βρούμε τρόπους να διατηρήσουμε την ουσία αυτού του πάθους πέρα από τον θόρυβο και τη λάμψη του καταναλωτικού χορού. Να θυμηθούμε και να μάθουμε ξανά πως είναι η ανιδιοτελή αγάπη προς την ΑΕΚ. Κυριολεκτικά χωρίς ανταλλάγματα.