Μπήκαμε στους ομίλους της κορυφαίας διοργάνωσης μετά από σχεδόν μια δεκαετία και για πρώτη φορά στην Αγιά Σοφιά.

Ενθουσιασμός, συγκίνηση, σπουδαίες επισκέψεις, μεγάλες βραδιές.

Και μια υπέροχη ευκαιρία για αρπαχτή. Βαλκανικής αισθητικής. Ή επαρχιακής αν προτιμάτε. Θυμάστε τότε που πηγαίναμε σε κάτι κωλογήπεδα του ποτέ, συνήθως σε κανένα κύπελλο και βρίζαμε τους ντόπιους βλάχους ότι θέλουν να βγάλουν πάνω μας τα σπασμένα; Ζητώντας μας τριπλάσιο εισιτήριο από αυτό που πληρώναμε στην έδρα της ΑΕΚ.

Ε αυτά τα βλαχαδερά είμαστε κι εμείς. Χωριάτες, νηστικοί, αναξιοπρεπείς. Ανέραστοι που τόσα χρόνια παίρναμε μάτι απ' την κλειδαρότρυπα. Κι όταν η πόρτα άνοιξε για εμάς, όλοι ένιωσαν άβολα απ' το πόσο πεινασμένοι και με θολωμένο βλέμμα μπήκαμε στο δωμάτιο.

Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι για αρχόντους λέει. Όχι για λινάτσες. Όταν όμως αντιμετωπίζεις έτσι τον κόσμο που είναι εκεί ανεξαρτήτως αντιπάλου, ανεξαρτήτως ακόμα και του αν παίζει η ΑΕΚ ή έχει μια απλή προπόνηση, τι είσαι; Άρχοντας ή λινάτσα;

Το να εκβιάζεις οικονομικά αυτόν τον κόσμο και ουσιαστικά να τον οδηγείς στο να απέχει από αυτές τις μεγάλες στιγμές της ΑΕΚ, αργά ή γρήγορα θα το βρεις μπροστά σου.

Το να επιδιώκεις την αντικατάσταση αυτού του κόσμου για τέσσερις νύχτες από αμφιβόλου οπαδικής προτίμησης ποδοσφαιρόφιλους που θα έρθουν "για να δουν τη Ρεάλ από κοντά", είναι το τέλος κάθε ωραίας κατάστασης που δημιούργησε η περσινή απόλυτη συσπείρωση.

Η ΑΕΚ δεν είναι "κάθε εταιρία", ούτε "κάθε ομάδα". Η ΑΕΚ βρίσκεται καθημερινά στο δρόμο, στα πρόσωπά μας, στην καρδιά μας, στα θρανία, στα αμφιθέατρα, στα γραφεία, στα κιβώτια που κουβαλάμε. Είμαστε όλοι εμείς το πρόσωπό της, η σφραγίδα της, το τιμολόγιό της.

Εμείς δεν θα πηγαίναμε ποτέ να δούμε τη Ρεάλ. Την ΑΕΚ θέλαμε να δούμε. Μόνο αυτή.