Βιβλία 📖

[AG21]

Να σας πω μια ωραία ιδέα είναι να δανείζετε βιβλία ο ένας στον άλλον . Για αυτούς που είναι Ελλάδα πλέον με τα box now είναι εύκολο και οικονομικό αν δεν είσαστε κοντά . 

[Evolve]

Ωραίες ιδέες. Υπάρχει και κόσμος που δεν θέλει να δανείζει βιβλία του γιατί στεναχωριέται να τα βλέπει ταλαιπωρημένα. Δεν είμαι εγώ (το αντίθετο) αλλά το σεβόμαστε.

Δεν ξέρω πόσα βιβλία πήγα και ακούμπησα σε ένα charity πριν φύγω από την Αγγλία. Δούλευα πολλά χρόνια σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο εκεί, η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου, και που όταν το έκανα σε δύο μαγαζιά και εδώ στην Αθήνα όταν επέστρεψα, έφαγα σφαλιάρα. Τέλος πάντων, εκεί πουλάγαμε και αρκετά βιβλία που τα λέγαμε "remainder stock". Δεν ήταν second hand, αλλά είχαν ξεμείνει σε κάποια μαγαζιά μετά την κυκλοφορία τους, επεστράφησαν στον εκδότη και αυτός στη συνέχεια τα διοχέτευε σε βιβλιοπωλεία που πουλάγανε remainder stock, όπως το δικό μου, με αρκετά μειωμένη τιμή. Σε συνδυασμό με την πολύ καλή έκπτωση που μου έδινε το μαγαζί επειδή δούλευα εκεί, και τη χαμηλότερη τιμή των paperbacks στη Αγγλία γενικότερα, μιλάμε ότι έβγαινα στο διάλειμμα για να πάρω μια τυρόπιτα και με τα κέρματα ρέστα αγόραζα στο μαγαζί έναν τόμο του Hobsbawm. 

Ε, από αυτά που είχα μαζέψει επί χρόνια, ήταν αδύνατο να τα φέρω μαζί μου όταν επέστρεψα. Η μεταφορά τους κόστιζε περισσότερο από τα λεφτά που ξόδεψα για να τα αγοράσω. Οπότε τα πιο πολλά τα άφησα σε φιλανθρωπίες. Θυμάμαι ακόμα τη μιζέρια της επιλογής, ποια να πάρω και ποια να αφήσω. Τέλος πάντων.

[Evolve]

Το γκούγκλαρα μόλις, South Kensington Books λέγεται τώρα. Καλή κίνηση. Όταν ήμουν εγώ το λέγαμε "Bookthrift".

[Zara]

2 hours ago, Evolve said:

Δούλευα πολλά χρόνια σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο εκεί, η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου, και που όταν το έκανα σε δύο μαγαζιά και εδώ στην Αθήνα όταν επέστρεψα, έφαγα σφαλιάρα. 

Για πες. 

[Atlas21]

2 hours ago, Evolve said:

Ωραίες ιδέες. Υπάρχει και κόσμος που δεν θέλει να δανείζει βιβλία του γιατί στεναχωριέται να τα βλέπει ταλαιπωρημένα. Δεν είμαι εγώ (το αντίθετο) αλλά το σεβόμαστε.

Δεν ξέρω πόσα βιβλία πήγα και ακούμπησα σε ένα charity πριν φύγω από την Αγγλία. Δούλευα πολλά χρόνια σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο εκεί, η καλύτερη δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου, και που όταν το έκανα σε δύο μαγαζιά και εδώ στην Αθήνα όταν επέστρεψα, έφαγα σφαλιάρα. Τέλος πάντων, εκεί πουλάγαμε και αρκετά βιβλία που τα λέγαμε "remainder stock". Δεν ήταν second hand, αλλά είχαν ξεμείνει σε κάποια μαγαζιά μετά την κυκλοφορία τους, επεστράφησαν στον εκδότη και αυτός στη συνέχεια τα διοχέτευε σε βιβλιοπωλεία που πουλάγανε remainder stocks, όπως το δικό μου, με αρκετά μειωμένη τιμή. Σε συνδυασμό με την πολύ καλή έκπτωση που μου έδινε το μαγαζί επειδή δούλευα εκεί, και τη χαμηλότερη τιμή των paperbacks στη Αγγλία γενικότερα, μιλάμε ότι έβγαινα στο διάλειμμα για να πάρω μια τυρόπιτα και με τα κέρματα ρέστα αγόραζα στο μαγαζί έναν τόμο του Hobsbawm. 

Ε, από αυτά που είχα μαζέψει επί χρόνια, ήταν αδύνατο να τα φέρω μαζί μου όταν επέστρεψα. Η μεταφορά τους κόστιζε περισσότερο από τα λεφτά που ξόδεψα για να τα αγοράσω. Οπότε τα πιο πολλά τα άφησα σε φιλανθρωπίες. Θυμάμαι ακόμα τη μιζέρια της επιλογής, ποια να πάρω και ποια να αφήσω. Τέλος πάντων.

Πραγματικά αν πέσουν έξω τα καραβία θέλω να ανοίξω βιβλιοπωλείο ή να βάλω πατατάτες σε κάνα χωριό στη Τοσκάνη.

[Evolve]

57 minutes ago, Zara said:

Για πες. 

Θα πω! Επιφυλάσσομαι

[SpiRos]

1 hour ago, Atlas21 said:

Πραγματικά αν πέσουν έξω τα καραβία θέλω να ανοίξω βιβλιοπωλείο ή να βάλω πατατάτες σε κάνα χωριό στη Τοσκάνη.

Τι έξω τα καράβια, μέσα θα είναι αυτό. Σκέφτομαι να παρατήσω την εταιρεία μετά από 21 (συμβολικό) χρόνια και να ανοίξω μίνι μάρκετ εκεί που είμαι προάστιο και να ασχολούμαι με τις... πατάτες και τις μπύρες. Σχέδιο του 2025 αυτό, για φέτος έχω βάλει στόχο να φτιάξω το σχέδιο επιχείρησης και βλέπουμε.

[Zara]

Ήδη (δεύτερη φορά εδώ) άνεργος, σας έχω 😄

[Evolve]

ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ ;;;!!!

[Yossarian]

1 minute ago, Marvin said:

Καλύτερος κι από τον πρώτο, μανούλαμ'! ☺️

Καθότι υπό την επήρεια του ποδοσφαιρικού section, το διάβασα με φωνή Νίκου Στράτου.

[Rayo Vallecano 21]

2 hours ago, Marvin said:

Nobody: ..........................................

Εγώ: Ε, αφού επιμένετε τόσο πολύ 😝, ας συνεχίσω το ωραίο παιχνίδι που στήσαμε με τους φίλους Yossarian και Rayo Vallecano καταρτίζοντας και μια ομάδα φιλοσόφων, ύστερα από εκείνην με τους λογοτέχνες (το είχα υποσχεθεί, εξάλλου).

Σημειωτέον, ωστόσο, ότι αν και οι φιλόσοφοι είναι αριθμητικά λιγότεροι από τους λογοτέχνες, και πάλι θα μείνουν στην απ' έξω αρκετοί αγαπημένοι μου/μας/σας.

Στη λογοτεχνική ομάδα είχα ξεχάσει να βάλω προπονητή, εδώ θα βάλω τον Πλάτωνα (διότι, όπως είχε πει και ο σπουδαίος Alfred North Whitehead, όλη η Δυτική φιλοσοφική παράδοση δεν είναι παρά μια αναμέτρηση με τον Πλάτωνα!).

Φύσκουλας = Friedrich Nietzsche, φυσικά, ημίτρελο μπακότερμα με λογοτεχνικά τσαλίμια σε στυλ Ρενέ Χικίτα!

Δεξί μπακ = Thomas Hobbes.

Αριστερό μπακ = Jean-Paul Sartre (παίζει σε διπλό ταμπλό, κιθαρίστας και ντράμερ, λογοτέχνης και φιλόσοφος)

Σεντρεμπάκια = ο πάλιουρας Arthur Schopenhauer και ο νέοπας John Gray, να ρίχνουν τους αντίπαλους παστελωτές στην κατάθλιψη!

Αμυντικό χαφ = Simon Critchley (καθαρά βυσματική επιλογή, υπήρξε φίλος μου παλιότερα...)

Οκτάρι = Nicolas Chamfort, παραγνωρισμένη παιχτούρα!

Δαντελένιο χαφ που παραπλανεί τους αντιπάλους με τις απρόβλεπτες/ακατάληπτες κινήσεις του = Jacques Derrida

Δεξί εξτρέμ = ψιλο-άγνωστη (συγκριτικά μιλώντας) νοτιοκορεάτικη ταλεντάρα = Byung-Chul Han

Αριστερό εξτρέμ = Guy Debord, φόβητρο των δεξιών (μπακ 😜), πιο νεαρός --άρα και με πιο φρέσκα ποδάρια-- από το άλλο αριστερό φόβητρο, τον Karl Marx!

Σεντερφόρι = Jean Baudrillard (θεωρώ ότι συνεργάζεται άψογα με τα εξτρέμια που επέλεξα, αν και με τον Debord είχαν τσακωθεί στα...τσικό!)

Κοβιντο-αλλαγές, 5 τον αριθμό = Martin Heidegger για όλο το δεξί φτερό, Max Stirner για το αριστερό, François de La Rochefoucauld τρεχαντήρι χαφ, Georg Christoph Lichtenberg για ρεζέρβα φύσκουλας, και Bertrand Russell αναπληρωματικός παστελωτής!

 

 

Ο Bertrand Russell Θα ηταν και καλός, αν και αρκετά υποκειμενικός, αναλυτής αγώνων στο τέλος της καριέρας του. Τον Deridda βασικό ρε συ; Τέλος πάντων, σε εμπιστευομαστε κόουτς, οπως ο Μελ. εμπιστευοταν Ντούσαν και Πελαδο. Παρόλα αυτά ας χωρέσουμε, αν θέλεις, τουλάχιστον στο ροστερ τον ελεύθερο στοχαστή άρα παίκτη πασπαρτού  Michel de Montaigne. 

[Navas]

On 6/13/2024 at 9:09 PM, Marvin said:

Nobody: ..........................................

Εγώ: Ε, αφού επιμένετε τόσο πολύ 😝, ας συνεχίσω το ωραίο παιχνίδι που στήσαμε με τους φίλους Yossarian και Rayo Vallecano καταρτίζοντας και μια ομάδα φιλοσόφων, ύστερα από εκείνην με τους λογοτέχνες (το είχα υποσχεθεί, εξάλλου).

Σημειωτέον, ωστόσο, ότι αν και οι φιλόσοφοι είναι αριθμητικά λιγότεροι από τους λογοτέχνες, και πάλι θα μείνουν στην απ' έξω αρκετοί αγαπημένοι μου/μας/σας.

Στη λογοτεχνική ομάδα είχα ξεχάσει να βάλω προπονητή, εδώ θα βάλω τον Πλάτωνα (διότι, όπως είχε πει και ο σπουδαίος Alfred North Whitehead, όλη η Δυτική φιλοσοφική παράδοση δεν είναι παρά μια αναμέτρηση με τον Πλάτωνα!).

Φύσκουλας = Friedrich Nietzsche, φυσικά, ημίτρελο μπακότερμα με λογοτεχνικά τσαλίμια σε στυλ Ρενέ Χικίτα!

Δεξί μπακ = Thomas Hobbes.

Αριστερό μπακ = Jean-Paul Sartre (παίζει σε διπλό ταμπλό, κιθαρίστας και ντράμερ, λογοτέχνης και φιλόσοφος)

Σεντρεμπάκια = ο πάλιουρας Arthur Schopenhauer και ο νέοπας John Gray, να ρίχνουν τους αντίπαλους παστελωτές στην κατάθλιψη!

Αμυντικό χαφ = Simon Critchley (καθαρά βυσματική επιλογή, υπήρξε φίλος μου παλιότερα...)

Οκτάρι = Nicolas Chamfort, παραγνωρισμένη παιχτούρα!

Δαντελένιο χαφ που παραπλανεί τους αντιπάλους με τις απρόβλεπτες/ακατάληπτες κινήσεις του = Jacques Derrida

Δεξί εξτρέμ = ψιλο-άγνωστη (συγκριτικά μιλώντας) νοτιοκορεάτικη ταλεντάρα = Byung-Chul Han

Αριστερό εξτρέμ = Guy Debord, φόβητρο των δεξιών (μπακ 😜), πιο νεαρός --άρα και με πιο φρέσκα ποδάρια-- από το άλλο αριστερό φόβητρο, τον Karl Marx!

Σεντερφόρι = Jean Baudrillard (θεωρώ ότι συνεργάζεται άψογα με τα εξτρέμια που επέλεξα, αν και με τον Debord είχαν τσακωθεί στα...τσικό!)

Κοβιντο-αλλαγές, 5 τον αριθμό = Martin Heidegger για όλο το δεξί φτερό, Max Stirner για το αριστερό, Michel de Montaigne (παίκτης πασπαρτού, υπόδειξη του Team Manager κυρίου Rayo Vallecano), Georg Christoph Lichtenberg για ρεζέρβα φύσκουλας, και Bertrand Russell αναπληρωματικός παστελωτής!

 

 

Θα πρότεινα ως υποσχόμενη μεταγραφή τον Άσγκερ Γιορν. Καλύπτει όλη την αριστερή πλευρά.

[Atlas21]

Δεν υπάρχει παίκτης Στίρνερ. Ο λιβάγια του αναρχισμού.

[Rayo Vallecano 21]

20 hours ago, Atlas21 said:

Δεν υπάρχει παίκτης Στίρνερ. Ο λιβάγια του αναρχισμού.

Παρεξηγημένος είναι ο Στίρνερ. Κάποτε υποστήριξε  μεταξύ άλλων ότι τα άτομα μπορούν να ενταχθούν σε μια ομάδα χωρίς να χάσουν την ιδιαιτερότητα τους ή κάτι τέτοιο και τον βγάλαν ατομικιστή και ότι δεν δίνει πάσα ούτε από το αριστερό  στο δεξί του πόδι. Σίγουρα είναι λίγο Χρήστος Αρδίζογλου, δηλαδή απροσάρμοστος παικταράς αλλά πιστεύω ότι  στον πάγκο μπορεί να χωρέσει, και να κάνει τα ζογκλερικά του ως αλλαγή. 

[Zara]

Μεγάλο μυαλό στη γλωσσολογία, είχε έρθει και Ελλάδα παλιά.

[Navas]

Μας την έφερε

 

[Rayo Vallecano 21]

Πάντα πίστευα ότι και να "φύγει"  ένας μεγάλος συγγραφέας, όπως και ένας καλλιτέχνης, δεν "φτωχαίνουμε", επειδή ούτως ή άλλως   αυτός παραμένει ζωντανός μέσα από το έργο του. Όπως όταν σβήνει ένα άστρο αλλά το φως συνεχίζει την πορεία του. Φυσικά μακάρι να ζήσει ο Νόαμ Τσόμσκι. 

[Zara]

On 6/5/2024 at 12:38 PM, Evolve said:

Θα πω! Επιφυλάσσομαι

Τί θα γίνει ρε αρχείδι; 

[Evolve]

19 minutes ago, Marvin said:

Αξιότιμε κύριε Evolve, θα με ενδιέφερε κι εμένα να μάθω περισσότερα περί τού θέματος που είχατε ακροθίξει 🙂

3 hours ago, Zara said:

Τί θα γίνει ρε αρχείδι; 

 

Οι δύο όψεις του κουμου.

ΟΚ, θα το επισπεύσω!

[Evolve]

Ωραία λοιπόν, τώρα που όλοι ζουν στον ρυθμό της προγραμματισμένης συνέντευξης του πρόεδρα, ας πούμε εμείς για βιβλιομάγαζα.

Όπως είπα δούλεψα πολλά χρόνια στο μικρό καταστηματάκι του Λονδίνου, το οποίο ήταν ό,τι πιο ωραία έχω κάνει επαγγελματικά. Πολύ όμορφη cozy ατμόσφαιρα, χαλαροί ρυθμοί κάποιες νεκρές ώρες, μέγας χαμός κάποιες άλλες (ήμασταν δίπλα στο μετρό στο οποίο κατέβαινε ο κόσμος για το Natural History Museum και για το Victoria and Albert Museum, αλλά και για το Imperial College, @yiannis_21 τυχαίο ταγκ). Ο ιδιοκτήτης δεν έμενε Λονδίνο και δεν τον ήξερα, πέρα από τα βράδια που έπαιρνε καμιά φορά τηλέφωνο για να του πω πόσα λεφτά έβγαλε σήμερα. Πρέπει να τον είχα δει και μια δυο φορές από κοντά, μαλακάκος ήτανε.

Εγώ δούλευα με τη μάνατζερ του μαγαζιού η οποία ήταν γαμώ τα παιδιά. Όταν δεν είχαμε κόσμο, δεν είχε πρόβλημα να κάθομαι και να διαβάζω το βιβλίο μου με το πόδι στην καρέκλα (περισσότερα για τη σημασία αυτού παρακάτω). Αν της έλεγα, ξέρεις ρε Σάρλοτ, έχω το βραδυ ένα ωραίο παρτάκι, μου έλεγε πήγαινε ρε μλκ και θα κάνω εγώ τη βάρδια σου και με πλήρωνε κανονικά. Με τους συναδέλφους πολύ καλή ατμόσφαιρα, ωραία πειράγματα (ο ένας ήταν η πλατωνική ιδέα του χίπστερ και μια φορά είχε αγοράσει από κάπου σποράκια για να φυτέψει δεντράκια μπονσάι και ο άλλος πήγε κρυφά και του έριξε μέσα σπόρους ντομάτας. Φυτρώνανε οι ντοματιές και καθόταν ο χίπστερ με ένα ψαλιδάκι να τους δώσει σχήμα όπως ο μίστερ μιγιάγκι).

Επειδή το ερώτημα του Ζάρα ήταν (αν κατάλαβα) για τις σφαλιάρες που έφαγα αργότερα στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, γράφω τα παραπάνω to set the mood.

Ε, στην Αθήνα με το που επέστρεψα (2005) έκανα γύρα και μοίραζα βιογραφικά σε όλα τα βιβλιοπωλεία του κέντρου. Κατέληξα σε κεντρικό κατάστημα μεγάλου εκδότη (πληροφορίες σε πουμου). Μιλάμε για άθλιες συνθήκες, μάνατζερ καταστήματος ένα αστείο τυπάκι που παίζει να μην είχε ανοίξει στη ζωή του άλλο βιβλίο εκτός από τιραμόλα, και με όλες τις κλασικές αρχιδιές των μεγάλων καταστημάτων. Θα είσαι διαρκώς όρθιος, θα τρέχεις να ρωτήσεις τον πελάτη πως μπορείς να τον βοηθήσεις (όταν μου το κάνουν εμένα ως πελάτη φεύγω από το μαγαζί), δεν θα έχεις έκπτωση και απαγορεύεται να διαβάζεις κάτι που έχεις αγοράσει ακόμα και αν είστε δέκα υπάλληλοι σε βάρδια και στο μαγαζί δεν υπάρχει ψυχή από πελατεία.

Γιατί είναι σημαντικό το τελευταίο; Γιατί πουλάμε βιβλία γαμώ το κέρατο μου, όχι καρπούζια. Είμαι στο τμήμα λογοτεχνίας, έρχεται ο κόσμος και με ρωτάει τι να πάρει, δεν μπορεί να έχω διαβάσει μόνο τολστόι και ντοστογιέφσκι στη ζωή μου. Πρέπει να ξέρω τι κυκλοφορεί, πρέπει ως επιχειρηματίας να με παρακαλάς να μαθαίνω το αντικείμενο μου. Δώσε μου μία καλή έκπτωση ρε γαμημένε, που πουλάς σήμερα τα βιβλία 25 ευρώ το κομμάτι και αναρωτιέσαι "γιατί ο έλληνας δεν διαβάζει". Άσε με να ξεφυλλίσω αυτό που αγόρασα όταν έχω την ευκαιρία. Δώσε μου κίνητρο να μάθω καλύτερα το προϊόν που με βάζεις να πουλάω. Σε συμφέρον σου θα βγει στο τέλος.

Μετά ήταν τα καψόνια. Έσκαγε η κόρη του αφεντικού που το είχε δει κουλτουριάρα και έσπαγε τις μπάλες των εργαζομένων. Έλεγε το σύστημα ότι ένα βιβλίο είχε τελειώσει και αυτή έβαζε τον υπάλληλο να το ψάχνει σε όλο το μαγαζί γιατί "κάπου το πήρε το μάτι της". Πέρναγε από ένα ράφι σα νευρωτική και πέταγε τα βιβλία στο πάτωμα, γιατί δεν της άρεσε η σειρά που τα είχε βάλει, άρα έπρεπε να σκύψει ο άλλος να τα μαζέψει ένα ένα από κάτω και να τα ξαναβάλει.

Εγώ ήμουν τυχερός γιατί δεν είχα κάνει ακόμα δική μου οικογένεια και είχα τη δυνατότητα όποτε ήθελα να χαιρετήσω και να βρω δουλειά αλλού. Το άλλο τυπάκι πχ ήταν πατέρας δυο μικρών και όταν σχόλαγε από το μαγαζί πήγαινε και πούλαγε τσιγάρα για να τα φέρει βόλτα. Όταν η μαλακισμένη έκανε τα καψόνια, αυτός έπρεπε να είναι σούζα. Εγώ της πήγαινα κόντρα γιατί δεν με ένοιαζε, και αφού δεν με απέλυσε, τελικά πριν κλείσω χρόνο σηκώθηκα και έφυγα εγώ. (η σειρά μου θα ερχόταν σίγουρα γιατί είχε ήδη απολύσει, όσο ήμουν, πολύ καλύτερους υπαλλήλους από εμένα).

Τώρα μην κάτσω να γράψω και για το άλλο κατάστημα από το οποίο πέρασα. Άλλωστε εκεί έκατσα λιγότερο (κάνα τρίμηνο) γιατί χρειάστηκε να ξαναφύγω από Αθήνα για κάνα χρόνο. Η σούμα είναι ότι ήταν πιο πολιτισμένα τα πράγματα από το παραπάνω σούπερ μάρκετ βιβλίων, αλλά μέχρι εκεί.

Ε, λοιπόν με αυτά και με εκείνα, μου σκάλωσε η σκέψη να ανοίξω το δικό μου μαγαζάκι, το οποίο είναι και για μένα όνειρο ζωής όπως και για τα άλλα αδέρφια από πάνω που γράψαν παρόμοια πράγματα. Το τι και πως δεν έγινε τελικά, στο επόμενο επεισόδιο. Επιφυλάσσομαι.

[Rayo Vallecano 21]

1 hour ago, Evolve said:

 

Ε, λοιπόν με αυτά και με εκείνα, μου σκάλωσε η σκέψη να ανοίξω το δικό μου μαγαζάκι, το οποίο είναι και για μένα όνειρο ζωής όπως και για τα άλλα αδέρφια από πάνω που γράψαν παρόμοια πράγματα. Το τι και πως δεν έγινε τελικά, στο επόμενο επεισόδιο. Επιφυλάσσομαι.

Πριν από χρόνια είχαμε πει με κάτι φίλους μου ότι μια μέρα θα ανοίγαμε συνεταιριστικο βιβλιοπωλείο στην Μαδρίτη. Τελικά δεν έγινε ποτέ. 

Πάντως αν ποτέ βρεθείς εκεί και γνωρίζεις κάποια καστιγιανικα ή αν πάει κάποιος δικός σου που γνωρίζει και ενδιαφέρεται για λογοτεχνία και βιβλία γενικότερα, ένα πολύ ωραίο βιβλιοπωλείο είναι αυτό.Traficantes de sueños, διακινητες ονείρων σε ελεύθερη μετάφραση. Ξεφεύγεις και από τα τουριστικά και γνωρίζεις κάτι ντόπιο, κοντά στην γειτονιά του Lavapiés ή...Ποδονιφτης πάλι σε ελεύθερη μετάφραση  κάτι σαν Εξάρχεια της Μαδρίτης αλλά στο πιο ήσυχο. Κάνουν και ωραίες συζητήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων κτλ στον πάνω όροφο, ενώ μπορεί κανείς να διαβάσει ή να ρίξει μια ματιά και χωρίς να αγοράσει. 

 

[Evolve]

Πωωω αυτά μ'αρέσουν.

[Zara]

Σοκάρομαι ρε μαλάκα που πρέπει να αγοράσεις το βιβλίο για να το διαβάσεις ως υπάλληλος βιβλιοπωλείου...

Επανερχομαστε πάντως στην μεγάλη αλήθεια που διστάζουμε να αναδείξουμε ως ν1 πρόβλημα επειδή το ζωτικό ψεύδος που έλεγε κι ο Κορνήλιος, ήτοι ότι ο Έλληνας εργοδότης είναι δε lowest form of life. 

Δεν μπορείς να κάνεις θεωρίες και αναγωγές για το τί είναι κοινωνία και τί οικονομία ζώντας στην Ελλάδα σκλάβος μιας κόρης (συνήθως ακούς για την σύζυγο...) ενός 'εργοδότη'. 

[Geologos]

6 hours ago, Zara said:

Σοκάρομαι ρε μαλάκα που πρέπει να αγοράσεις το βιβλίο για να το διαβάσεις ως υπάλληλος βιβλιοπωλείου...

Επανερχομαστε πάντως στην μεγάλη αλήθεια που διστάζουμε να αναδείξουμε ως ν1 πρόβλημα επειδή το ζωτικό ψεύδος που έλεγε κι ο Κορνήλιος, ήτοι ότι ο Έλληνας εργοδότης είναι δε lowest form of life. 

Δεν μπορείς να κάνεις θεωρίες και αναγωγές για το τί είναι κοινωνία και τί οικονομία ζώντας στην Ελλάδα σκλάβος μιας κόρης (συνήθως ακούς για την σύζυγο...) ενός 'εργοδότη'. 

Οπως μου χε πει καποτε ενας φιλος μου, μερικες μερες πριν φύγω

Ενταξει τα λεμε για καπιταλισμους και κομμουνισμους και τετοια, αλλα εδώ στην Ελλδα τό χουνε παραγαμήσει ετσι και αλλιώς

Πανω απο δέκα χρόνια στο εξωτερικό, αυτά για τα οποία "γκρινιάζουν" στην ελλαδα για τους εργαζόμενους, εξω αν τα πεις τρως καταγγελία χαλαρουίτα και ο εργαζόμενος σου σκαει και καμια αναρρωτική διαρκείας για να ξαναβρει την ψυχική του υγεία. Και αν σε τρέξει και στο ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε γάμησε για τα καλά.

[Zesarin]

On 5/28/2024 at 1:19 AM, Atlas21 said:

Στο Θεος και Κράτος ξεκινάει, κεφάλαιο 1. Και δεν υπάρχει κεφάλαιο 2. Πάντως τα διδακτορικά, ειδικά από συγκεκριμένες χώρες (Άγγλια έρχεται στον νου) γράφονται για να γραφτούν. Τα αποτελέσματα έχουν ήδη δημοσιευτεί σε περιοδικά χρόνια πριν την συγγραφή της διατριβής.

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν πρόλαβε να το τελειώσει, το εξέδωσαν φίλοι του μετά τον θάνατό του, οπότε ίσως εκεί οφείλεται η απουσία του 2ου κεφαλαίου και σε ένα βαθμό η υπέρμετρη χαοτικότητά του.

 

On 5/27/2024 at 11:07 PM, Rayo Vallecano 21 said:

Αναφέρθηκε παραπάνω ο Μπακούνιν που εκτός από αναρχικός ήταν και...άναρχος στον τρόπο που έγραφε, αν και δεν νομίζω ότι ήταν περιορισμένου πνεύματος, και θυμήθηκα πριν από χρόνια που είχα βρει ένα διδακτορικό για την σκέψη του, χιλίων σελίδων. Και σκεφτόμουν, ποιος θα καθόταν να το διαβάσει; Ούτε ο ίδιος ο Μπακούνιν δεν θα άντεχε να διαβάσει χίλιες σελίδες με ανάλυση της σκέψης του. 

Προφανώς και δεν θα κάθονταν...γενικά σε κάτι καθαρά ουτοπικές θεωρίες -με βάση το τι ήδη γνωρίζουμε για τον άνθρωπο- πολλές φορές δεν υπάρχει κάποιο ουσιαστικό "μακροχρόνιο" και "επιστημονικό" πλάνο κατά την μαρξιστική ερμηνεία των όρων...δηλαδή απλά λύνουν το πρόβλημα του "παραλόγου" όπως το διατύπωσε ο Καμύ και κατά έναν παρόμοιο τρόπο ο Νίτσε με την φράση "Ο Θεός πέθανε". Γενικά οι θεωρητικοί της αυτό που στην ουσία λένε είναι ότι για να επιτευχθεί μία αρμονική κοινωνία χωρίς βία, πρέπει κανείς να μπει στην διαδικασία να εναρμονίσει τα θέλω του με το χρεός του προς την κοινωνία ή κατά Freud να συγχρονίσει το υπερεγώ με το αυτό του ή κατ'εμέ να καταστούν για αυτόν η ηθική και η αισθητική ταυτόσημες έννοιες. Και είναι απαραίτητος ο εναρμονισμός που ανέφερα, διότι δεν είναι ζήτημα κάποιας "αντιεξουσιαστικής" νεύρωσης η απόταξη τη εξουσίας, αλλά ένα κλειδί για την κοινωνική και ατομική ευδαιμονία, αν υπάρχει εσωτερικό conflict μεταξύ των "θέλω" και των "πρέπει" έχουμε και δυστυχία και εν τέλει η εξουσία την οποία παλεύαμε να εκτοπίσουμε, την εκτοπίσαμε μόνο εν τοις τύποις, αλλά παραμένει με λανθάνουσα μορφή μέσα μας. Ο στόχος δεν θα έπρεπε να είναι η κυριάρχηση μιας κούφιας ιδέας όπως η "ελευθερία" αλλά η ίδια η ευημερία κατά τον επικουριανικό ορισμό.

Γενικά πλέον και η αναρχία σαν θεωρία έχει καταστεί ένα ξύλινο νοητικό κατασκεύασμα όπως κάθε άλλη "ιδεολογία" και δεν ελευθερώνει, αλλά σκλαβώνει πολύ συχνά τους θιασώτες της, αφού δεν νιώθουν πίσω από τις λέξεις που οι ίδιοι πρεσβεύουν.

Θαρρώ πως την ζωή αξίζει να την βλέπει κανείς με ένα ξέγνοιαστο μάτι, καθώς η ίδια η γνώση είναι εν τέλει απρόσιτη...χωρίς τα πρέπει που επιτάσσονται από ιδεολογικά συστήματα, να την απολαμβάνουμε ως ένα ταξίδι μαζί με όσους αγαπάμε και εκτιμούμε, αποδεχόμενοι και τους ίδιους τους παραλογισμούς που κουβαλάμε, τους οποίους εν τέλει δεν μπορούμε να αποτάξουμε, ένας τέτοιος είναι και η ΑΕΚ. Στο παράλογο βρίσκεται η ευτυχία, στον έρωτα, στην αγάπη, στο πάθος. Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει κάποιος αντικειμενικός λόγος για τον οποίο είμαι ΑΕΚ, αλλά επειδή και μόνο πηγάζει για κάποιους λόγους από μέσα μου, έφτασα στο υπέρτατο επίπεδο αγάπης προς αυτήν όπου πιο πάνω δεν πάει.